сляпак // сляпень

Сляпак. Разм.
1. Чалавек, які не заўважае чаго-н.; ашукваецца ў чым-н.
- Чым ён адрозніваецца ад Сядураў? Тым, што своечасова не перафарбаваўся? Слепакі! М.Лобан.
2. Тое, што і сляпень.
На тым востраве - непралазныя карчы, камары, куслівыя слепакі. Але ж і трава там у пояс. І.Капыловіч.

Сляпень. Двухкрылае насякомае, самка якога жывіцца крывёю жывёлы і чалавека.
Мухі і сляпні не давалі спакою каню, атакуючы яго з усіх бакоў. І.Мележ.