туліцца // туляцца

Туліцца.
1. Гарнуцца, прыціскацца, хінуцца.
Там і тут чадзелі агні, людзі туліліся да іх, кашлялі, адмахваючыся ад камарэчы. Р.Шкраба.
2. Мець прытулак, прыстанішча, размяшчацца дзе-н. у цеснаце.
Вялізная Маніна сям'я з шасці дачок, двух сыноў і бацькі з маткай туліцца ў старой цеснай хаце. А.Васілевіч.
3. перан. Размяшчацца дзе-н. у зацішным месцы, пад аховай чаго-н.
Па-над Прыпяццю між лясоў, пяскоў і балот туліцца невялікая вёсачка, хат можа так трыццаць ці сорак. Я.Колас.

Туляцца. Блукаць, хадзіць без пэўнай мэты; бадзяцца; сланяцца са скрытнымі намерамі.
Апроч усяго, ён [Бацяноўскі] шпіён і даносчык. Лабановіч потым не раз прыкмячаў, як дзяк туляўся па падвоканню. Р.Шкраба.