по, прыназ. з Д., В. і М. Тое ж, што і па. (Ужыванне націскнога варыянта гэтага прыназоўніка ў сучаснай літаратурнай мове вельмі абмежавана; ён зрэдку сустракаецца ў размоўных стылях.) Кось-кось-кось - пакуль ў аглоблі, потым по баку дугою ды ў жывот яшчэ нагою (К.Крапіва). І ён пачаў расказваць, як калісьці ашукаў на кірмашы цыгана, купляючы ў яго кабылу; нават даў яму по вуху (К.Чорны).