поперак, прысл. У знач. прыназ. - з Р. Разм. Тое ж, што і папярок. Я ляжу поперак воза і ... бачу, як далёка над лесам лягла сіняя хмара (М.Ракітны). Не адважыцца стаць мне поперак горла? (К.Крапіва). Промні святла з батарэек уздоўж і поперак вуліцы праціналі цемру (П.Пестрак).