Галоўная старонка Навіны Пра праект Кантакт Спасылкі Кнігі ў PDF/DJVU Канвэртар лацінкі Бібліяграфія
Шукаць:    
 
 толькі ў назьве   шукаць ва ўсіх    віртуальная клявіятура Уставіць беларускае "і" Уставіць у-кароткае (ў)
 
 
 

Эпікурэізм, сукупнасць вучэнняў, якія сыходзілі з ідэй старажытнагрэчаскага філосафа Эпікура (341-270 да н.э.). Быў пашыраны ў Старажытнай Грэцыі, а пазней і ў Старажытным Рыме (Лукрэцый, Гарацый і інш.). Эпікур заснаваў у Афінах сваю школу, дзе вёў выкладанне шляхам гутарак з сябрамі і вучнямі ў сваім садзе (т.зв. «сад Эпікура»). Паколькі дэвізам Э. было выказванне «жыві адасоблена і непрыкметна», то сапраўды мудры чалавек павінен знаходзіць шчасце ўнутры сябе і жыць у ціхім месцы ў асяроддзі найбліжэйшых людзей. У адпаведнасці з Э., сутнасць шчасця заключаецца ў «ціхамірнасці душы», у адсутнасці пакутаў, наяўнасці фізічнай і найперш духоўнай асалоды, ва ўменні радавацца жыццю ў розных яго праявах. Эпікурэйцы спавядалі сапраўдны культ кахання, бо лічылі яго вышэйшым з усіх духоўных задавальненняў. Ідэі Э. зноў прыцягнулі ўвагу ў эпоху Адраджэння, а пазней у матэрыялістычных і асветніцкіх плынях 17-18 ст. (П.Гасендзі і інш.).

Культуралогія   Культуралогія
Галоўная старонка   Галоўная старонка
Даслаць ліст адміністратару Заўважылі недакладнасьць?
Паведаміце нам!
    (с) Электронная Энцыкляпэдыя, 2003-2019