недапрадак, -дка, м., абл. Клок кудели, оставшийся после прядения на пряслице.

Бародка ў яго [дзеда] такая рэдкая і мякенькая, як недапрадак кудзелі на прасніцы: скублі-скублі, пралі-пралі ды, паленаваўшыся, кінулі на смех дзесятак валасін. Лужанін.