Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (вялікі)

беззямельны, -ая, -ае. Які не мае ўласнага ўчастка зямлі, неабходнага для вядзення гаспадаркі. Высвятляецца, што Леапольд Гушка — патомак сілезскіх ткачоў, беззямельны парабак з панскага двара. Луфераў.
/ у знач. наз. беззямельны, -ага, м.[Захараў:]— Ён [Тодар] з беззямельных, з Кісялёў, сусед наш. Дуброўскі.

Паведаміць пра недакладнасьць