зломак, -мка, м.

1. Сломанная вещь.

Узяў [дзед] куцую пілу - зломак, што з доўгае і з вузкае, з прыкляпаным у кузні вухам. Была некалі доўгая, але і зрэзалася і пераламалася. Янкоўскі. За плячыма ў яго [Міхася] была невялічкая торба з хлебам і салам, у кішэні - старая-старая брытва-зломак. Сабаленка.

2. Слабый, надорвавшийся на работе человек.

Не было і як адпачываць: дзе ты будзеш сядзець зломкам, калі ўсе ў полі, па лузе, у клопаце. Мележ. - А цяпер вось на мяне хочуць узваліць ношу, ды я баюся... - Не бойся, таварыш Гжэсяк, пацягнеш, не зломак. Дамашэвіч. Маладая яшчэ баба, не зломак і карову трымаць. Гігевіч.