сяніна, -ы, ж., разм. Травинка, отделённая от копны сена.

Сонечнае цёплае плыве лета. Яно пераваліла ўжо на другую палавіну, аднак у хляве, у спецыяльна адведзеным, адгароджаным закуце няма ні сяніны. Навуменка. А Ранік радасна рагатаў на ўсю паляну, трос сваім рыжым, аж агністым, нібы цесцевы вусы, чубам,.. струшваў з галавы сяніны. Сіпакоў. Паднёс [дзядзька] сяніны да акуляраў, пачаў сляпіцца, перабіраць іх пальцамі, браць у шырокія і тоўстыя, як капыты, пазногці. Капыловіч.