Чарнушка эфіопка (Erebia aethiops Esp., 1777)
Атрад Лускакрылыя (Lepidoptera), сямейства Аксамітніцы (Satyridae)

Статус. IV катэгорыя. Рэдкі лакальны від.
Значэнне ў захаванні генафонду. Рэдкі прадстаўнік шматлікага роду паўночных і горных матылёў.
Кароткае апісанне. Размах крылаў 38-45 мм. Агульны тон афарбоўкі цёмна-карычневы, зверху на крылах рыжыя плямкі з чорнымі вочкамі і белымі «зрэнкамі». Колькасць вочак непастаянная: на пярэднім крыле 3-5, на заднім 3-4. Ніз пярэдняга крыла падобны да верху, а задняга - святлейшы, з чаргаваннем цёмных і светлых шырокіх перавязяў, вочкі выражаны слаба.
Пашырэнне. Эўразія [1, 2]. У Прыбалтыцы рэдкі і лакальны [3]. У Беларусі адзначаны ў Белавежскай пушчы [4], у наваколлі Жодзіна [5], на Наваградчыне без дакладнай даты і месца адлову [6].
Месцы пражывання. Старыя хвойныя лясы, бары.
Колькасць і тэндэнцыі яе змянення. Звестак няма.
Асноўныя абмежавальныя фактары. Высечкі лесу, якія прыводзяць да замены старых хвойных лясоў маладымі пасадкамі.
Асаблівасці біялогіі. Від аселы. Дае 1 пакаленне за год. Лёт матылёў у ліпені - пачатку жніўня на палянах, узлесках і пад полагам лесу. Кармавыя расліны вусеняў - дзікарослыя злакі (метлюжок, купкоўка, мятліца). Зімуюць вусені [2, 6, 7].
Развядзенне. Звестак няма.
Прынятыя меры аховы. Не прымаліся.
Неабходныя меры аховы. Выяўленне новых месцаў пражывання віду. Зберажэнне старых лясоў як рэзерватаў рэдкіх відаў.

Літ.: 1. Higgins, Riley, 1978; 2. Коршунов, 1972; 3. Вийдалепп, 1966; 4. Мержаеўская, Казлоўскі, 1969; 5. Казлоўскі (асаб. павед.); 6. Prüffer, 1947; 7. Мержеевская, Литвинова, Молчанова, 1976.

А.Галдзянкоў

Паведаміць пра недакладнасьць