насустрач, прысл. У знач. прыназ. - з Д. Спалучэнне з насустрач выражае прасторавыя адносіны: ужываецца для ўказання на прадмет ці асобу, да якіх спераду або наперарэз руху якім накіраваны рух іншай асобы ці прадмета. Бегчы насустрач сонцу. Ішоў насустрач хпопцам. □ Хто шлях пракладае да ясных дзянніц - насустрач світанню і яснаму дню (Я.Колас). Галоўка ў белай пуховай шапачцы схіляецца насустрач мне зусім пакорна (Я.Брыль). Адчыніце вокны дню насустрач, хай выходзіць пакаёвы чад! (А.Звонак). Яны амаль усе падняліся яму насустрач (І.Шамякін). Хацелася сарвацца з месца і бегчы, бегчы ўперад, у поле, насустрач наступаючаму дню, насустрач святу (І.Шамякін). Аж глядзяць - насустрач ім ідзе ў лапціках лазовых хлопчык невялікі (М.Танк). Яны пойдуць адзін аднаму насустрач павольна, але яна не стрымаецца, яна кінецца і імкліва абдыме яго (І.Шамякін). Андрэй пайшоў насустрач сыну (Я.Колас). Партызаны першай групы кінуліся насустрач танкам (К.Чорны). Алёша развітаўся з хлопцамі і, ускінуўшы клунак на плячо, шпарка пайшоў насустрач Раі (І.Шамякін).
