Такім чынам, дэізм - гэта рэлігійна-філасофскае вучэнне, якое прызнае існаванне Бога толькі ў якасці безаблічнай першапрычыны Свету, які потым развіваецца ў адпаведнасці са сваімі ўласнымі законамі. Дэісты лічылі, што доказ існавання Бога («Нябеснага механіка») заключаецца ў гарманічнай мэтанакіраванасці «цудоўнай машыны» прыроды. Гэта так званы «фізіка-тэалагічны» доказ быцця Бога. Дэісты прызнавалі Бога і ў якасці маральнага пачатку, маральнай санкцыі. Да дэізму ў розныя часы далучаліся мысліцелі розных кірункаў - і ідэалісты і матэрыялісты. Найвышэйшае развіццё дэізм атрымаў у першай палове 18 ст. У Вялікабрытаніі дэістамі былі Дж.Толанд, які бачыў у хрысціянстве толькі маральнае вучэнне, А.Колінз, М.Ціндаль, А.Шэфстберы, Г.Болінгброк; у Амерыцы - Т.Джэферсан, Б.Франклін, І.Ален; у Францыі - Вальтэр, да дэізму набліжаўся Русо. З крытыкай дэізму выступалі французскія матэрыялісты 18 ст. У Германіі дэізм пашыраўся на глебе філасофскага рацыяналізму (Лейбніц, Лесінг). Ідэі дэізму своеасабліва адлюстраваліся ў творы Канта «Рэлігія ў межах толькі розуму» (1793). У Расеі ў канцы 18 - пачатку 19 ст. дэістамі былі І.І.Пнін, І.Д.Ертаў, А.С.Лубкін, некаторыя дзекабрысты. Дэізм адыграў пэўную ролю ў развіцці вальнадумства 17-18 ст.
У сучаснай філасофіі дэізм не мае самастойнага значэння, але яго прытрымліваюцца многія даследчыкі прыроды, якія ў заканамернасці і ўпарадкаванасці Свету бачаць доказ быцця яго стваральніка.
