Інфляцыя суправаджаецца ростам цэн на тавары і паслугі, падзеннем рэальнай заработнай платы і ўзроўню жыцця людзей, зніжэннем курсу нацыянальнай валюты ў адносінах да замежных валют. Яна з'яўляецца рэакцыяй на незбалансаванасць дзяржаўных даходаў і расходаў, на манапалізацыю эканомікі, апераджальны рост выдаткаў вытворчасці (у прыватнасці, зарплаты) у параўнанні з ростам прадукцыйнасці працы, на незбалансаванасць плацежных адносін паміж краінамі і інш. Адрозніваюць віды (тэмпы) інфляцыі: паўзучую (умераную), калі адбываецца рост цэн у межах 10% за год; галапіруючую - імклівы рост цэн ад 20 да 200% за год, гіперінфляцыю - выключна хуткі рост і таварных цэн, і грашовай масы ў абарачэнні (50% у месяц, што найчасцей абумоўлена вайной або эканамічнай разрухай). Памяркоўная інфляцыя - нармальная з'ява для эканамічна развітых краін. У Беларусі сярэднямесячны прырост цэн на спажывецкія тавары і паслугі склаў: у 1992 - 26,4%, у 1993 - 28,9%, у 1994 - 28,7%; у 1995-1996 інфляцыйныя працэсы адбываліся пры спадзе агульнага аб'ёму вытворчасці. Антыінфляцыйныя меры дзяржавы павінны найперш прадугледжваць: скарачэнне дзяржаўных расходаў, павышэнне падатковых ставак, «замарожванне» зарплаты, кантроль за грашовай масай (эмісіяй папяровых грошай). Адным з метадаў падтрымання рэальнай велічыні грашовых абавязацельстваў і розных даходаў ва ўмовах інфляцыі з'яўляецца індэксацыя.
Паведаміць пра недакладнасьць
