Са старажытных часоў гэта паняцце звязвалася з подзвігамі воінаў, у сярэднявеччы трактавалася як прывілея рыцараў. Мужнасць выяўляецца ў здольнасці дзейнічаць не толькі смела і рашуча ў складанай сітуацыі, але і ва ўменні быць стрыманым, валодаць сабой. Ангельскі філосаф 18 ст. Дж.Лок лічыў, што сапраўдная мужнасць выяўляецца ў самавалоданні і спакойным выкананні свайго абавязку, нягледзячы ні на якую небяспеку. У той жа час сапраўдная мужнасць несумяшчальная з авантурызмам, адчайнасцю, самаўпэўненасцю. Яе праявы заўсёды звязаны з усведамленнем вынікаў здзяйсняемых учынкаў, з уменнем распазнаваць дадатнае і адмоўнае, захоўваць пачуццё ўласнай годнасці. Мужнасць цесна звязана з мэтанакіраванасцю, здольнасцю чалавека кіравацца ў сваіх дзеяннях высокай мэтай у інтарэсах свайго народа. Мужны чалавек паслядоўны ў сваіх дзеяннях, не праяўляе разгубленасці, адказвае за свае словы і ўчынкі, перакананы ў справядлівасці сваёй справы, якой ён аддае свае сілы і веды. Ён настойліва адстойвае свае перакананні, абараняе справядлівасць, праяўляе добрасумленнасць і прынцыповасць. Праяўленне мужнасці звязана з уменнем не толькі цярпець душэўныя і фізічныя пакуты, але і знайсці сілы выстаяць, пераадолець негатыўныя абставіны. Мужнасць з'яўляецца асновай гераічных учынкаў і подзвігаў. Выпрабаваннем мужнасці чалавека з'яўляецца жыццёвы шлях, на якім няўдачы чаргуюцца з поспехамі, а перамогі з паражэннямі. Мужнасць можа выяўляцца ў малых, нязначных, на першы погляд, справах: уменні не адступацца ад прынцыпаў, адстойваць сваю пазіцыю, выкрываць недахопы, прызнаваць уласныя памылкі.
Паведаміць пра недакладнасьць
