Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы

язвеннік, -а, мн. -і, -аў, м. (разм.). Чалавек, які хварэе язвавай хваробай.

|| ж. язвенніца, -ы, мн. -ы, -ніц.

Паведаміць пра недакладнасьць