язычок, -чка, мн. -чкі, -чкоў, м.

1. гл. язык.

2. Адростак на заднім краі паднябення ў поласці рота.

3. Невялікі адростак ля асновы ліставой пласцінкі ў злакавых і некаторых інш. раслін (спец.).

4. Рухомая, адным канцом прымацаваная пласцінка ў розных прыстасаваннях.
Я. чаравіка. Я. замка. Я. музычнага інструмента.

|| прым. язычковы, -ая, -ае (да 2, 3 і 4 знач.; спец.).
Я. музычны інструмент.

Паведаміць пра недакладнасьць