Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы

янычары, -аў, адз. янычар, -а, м. Прывілеяваная пяхота ў султанскай Турцыі, якая выкарыстоўвалася звычайна ў якасці паліцэйскіх, карных войск.

|| прым. янычарскі, -ая, -ае.

Паведаміць пра недакладнасьць