Перад намі ляжала першабытная, асляпляльная прыгажосць мора (А.Пальчэўскі). Глядзім час ад часу і на аблокі ўгары... На фоне гэтай бела-лілова-блакітнай прыгажосці, лена планіруючы, перавальваюцца з крыла на крыло чатыры буслы (Я.Брыль). Свет стаяў навокал, поўны вялікай сваёй прыгажосці (К.Чорны). Лес стаяў ва ўсёй сваёй велічнай прыгажосці (М.Джагараў). Музыка быў дужа багаты на тую высакародную старэчую прыгажосць, якая міжвольна выклікала павагу і зачараванне (Я.Васілёнак). Нёман. Гаючая, родная прыгажосць. Успамінаецца той час, калі яна, гэтая прыгажосць, адчувалася і паколатымі патрэсканымі нагамі (Я.Брыль). Жыццё ішло, поўнае сваёй глыбокай і неабдымнай прыгажосці (П.Кавалёў). Сяла, прыгажэйшага за нашыя Лесавічы, па-мойму, няма на Украіне. Сады, белыя хаткі... І песні, песні такой дзівоснай прыгажосці, што шчыміць у сэрцы (У.Караткевіч). Любавацца дзікай прыгажосцю няма калі: трэба некуды прабівацца, каб хоць выйсці з гэтае гушчэчы (С.Грахоўскі). На старой была хустка, гладкая і вышытая толькі “на вугал” вышыўкай дзіўнай прыгажосці (У.Караткевіч). Крочыла па зямлі восень. Але то была не мірная шчодрая восень з ціхай, журботнай прыгажосцю лясоў і гаёў (Т.Хадкевіч). Якая магутная прыгажосць асвятляе пастарэўшыя ў шуканнях вочы, калі з мінулага хоць адна невялічкая дзіцячая радасць прамільгне перад табою (Р.Мурашка). Найвышэйшая прыгажосць тая, што пазнаецца з дзяцінства, бо яна глыбей западае ў душу (І.Навуменка). Адам Міцкевіч любіў Наваградчыну, захапляўся яе раскошнай, неапісальнай прыгажосцю... (“Маладосць”). Узгорак, які тут называецца Сарапонава, люблю за тое, што адсюль адкрываецца панарама возера незямной прыгажосці (В.Лапцік). Андрэй Міхайлавіч загледзеўся, захоплены невыказнай прыгажосцю вечара, яго моцнымі і яркімі фарбамі (Э.Самуйлёнак). А звонкі смех, а задушэўныя песні!.. Нельга было не закахацца ва ўсю гэтую непаўторную прыгажосць, нельга будзе забыцца пра іх, дзе ты ні будзеш!.. (Я.Брыль). Да чаго ж прыемна вось так стаяць тут, пад гэтым небам, сярод гэтай неўміручай прыгажосці (М.Лупсякоў). У нас ёсць родная зямля і роднае жыццё, і мы то гаворым пра гэта, то думаем кожны сабе і канкрэтна, успамінаючы новую, свежую прыгажосць і мясцін, і людзей (Я.Брыль). У палісадніках, ля вясковых хат, наперагонкі хваліліся сваёй някідкай прыгажосцю жоўтыя вяргіні і астры (І.Навуменка). Скранутае з месца..., сабранае ў кучу лісце траціць сваю першародную прыгажосць (І.Шамякін). Цяпер у княжым замку гэтая песня... гучыць для мяне ў спалучэнні з той, няхай няясна, але светла ўсвядомленаю, а больш адчутай прыгажосцю (Я.Брыль). Стаю над морам і бядую, Бо прыгажосць тваю [Неапаля] святую Галечы морак заглушыў (Г.Пашкоў). Гордасць поўніла грудзі вялікім уздымам сонечнай прыгажосці (Р.Мурашка). І яна [алешына] стройна лягла на сваё моцнае галлё верхавінаю, як галавою на падушку, прылегла на другі бераг. Такая ціхая, спакойная прыгажосць! (Р.Мурашка). Мікола... любаваўся строгай прыгажосцю пушчы, убранай у снегавое адзенне (У.Краўчанка). Люблю... беларускае Палессе, і казачна мяккую Наваградчыну, і адзіную ў свеце Белавежу, і суровую прыгажосць паўночнага азёрнага краю (У.Караткевіч). Яны [кветкі] змушалі зірнуць на сябе, убачыць іх ціхую чароўную прыгажосць (Я.Сіпакоў).
2. Аб знешнім выглядзе чалавека: абаяльная, асляпляльная, ашаламляльная, гордая, даступная, дзіўная, добрая, захапляльная, зіхатлівая, іканапісная, кідкая, ласкавая, мілая, мяккая, неапісальная, неверагодная, невыказная, невымоўная, незвычайная, непаўторная, нябачаная, пагрозлівая, празрыстая, прываблівая, прывабная, пяшчотная, узвышаная, фантастычная.
Дзяўчына была сапраўды незвычайнай, ашаламляльнай прыгажосці (У.Караткевіч). Прыгажосць Любы незвычайная, ашаламляльная, якаясь фантастычная, проста неверагодная (Я.Васілёнак). Зіхатлівая прыгажосць гэтай дзяўчыны і незвычайная яе адвага ў гэтым іх больш чым складаным становішчы збівалі яго [Івана] з тропу (В.Быкаў). Міхась Чарот вельмі прыгожы, як дзяўчына. І гэтая прыгажосць нейкая простая, даступная і добрая (Я.Скрыган). [Пекната] праглядвалася ва ўсім: і ў гнуткасці рухаў, і ў ласкавай прыгажосці твару [Джуліі]... (В.Быкаў). Вочы вялізныя. А плечы тонкія, але адразу відаць, вытрымаюць усё. Незвычайная, пагрозлівая прыгажосць (У.Караткевіч). Круглатварая, поўненькая, з малой, нібы ў дзяўчынкі, галавою, Волька мела сваю непаўторную прыгажосць (М.Ваданосаў). І зноў бялявая дзяўчына бегла па лесе і настойліва заклікала яго сваёй прываблівай прыгажосцю (Я.Скрыган). Ідуць баркалабаўскія старцы з сінявокімі хлопчыкамі празрыстай іканапіснай прыгажосці (У.Караткевіч).
