Мой дом — амшалай пушчы сховы, сяліба ясеняў, сасон (Я.Купала). Нялёгка з пушчай вольнай разлучацца і апынуцца ў цеснакутай клетцы (Я.Сіпакоў). Пушча змрочная, высокая, Недаступная паляна, Будзь ты могільнікам ворагам, Стань прыстанішчам для сокалаў — Партызанаў (М.Танк). Жыў ляснік са сваёй леснічыхай Каля завадзі ціхай, Каля возера ў пушчы глыбокай... (А.Куляшоў). Граюць сосны па-над грудом... Пушчы звонкія, пералогі — Гэта наша радзіма, наш дом (К.Цвірка). І стаіць яна прыбраная, Як нікім не зачапаная, Не кранутая як быццам бы Ні агнём, ні навальніцамі, Маладая пушча наская, Як і слава партызанская, — Усё шырай разрастаецца, У вышыні падымаецца Непарушная, свабодная Майго краю пушча родная (К.Кірэенка). Край прыгожых, неабсяжных пушчаў, лясоў, край дзівосных азёраў і рэчак... страціў усё беззваротна (П.Сабіна). Прывольная, цёмная пушча: Вялізныя ліпы, дубы, Асінніка, ельніка гушча, Між хвоі апаўшай — грыбы (М.Багдановіч). Я спяваў аб роднай пушчы, Аб ялінах-прыгажунях (Н.Гілевіч). Вярнуся ў родную краіну — У пушчу сінюю прыйду (Н.Гілевіч). Эй, гавары ты, пушча глухая! Слухаць прыйшоў я здалёку цябе (Я.Купала). Грозная пушча! У глыб яе пойдзе не кожны Спрактыкаваны ў дарогах лясных падарожны (А.Куляшоў). Ён быў царом дубоў. Над пушчай дзікай Ён узвышаўся, як над морам траў (У.Караткевіч). Дрэваў самых магутных Я наглядаў нямала. Бачыў у пушчах дрымотных, Каля азёраў, крыніцаў... (П.Броўка). Што мне лебедзь над ложкам тваім на сцяне, Калі тысяча рэк і азёр у мяне, Сотні пушчаў дрымучых, цяністых дуброў... (Н.Гілевіч). У цёмнай-цёмнай пушчы, На цяглай-цяглай туі, Стары-стары крумкач там Даўно-даўно гняздуе (М.Танк). Лісце алае засыпае роў, Пушчу родную апавіў туман (У.Караткевіч).
* Пушча-гушча, пушча-тайга.
Цёмны лес усё ўздымаецца, Пушча-гушча не канчаецца (К.Кірэенка). Ці ляжа сцяжынка праз пушчу-тайгу Нязведанай нетрай глухою, — Выкіньце з ранцаў і сэрцаў тугу! Песню бярыце з сабою (Н.Гілевіч).
