Я па вуліцы крочу. Калгаснік-сусед Воз вязе, поўна збожжам нагружаны. Расчыняйце вароты, гатуйце засек, Сустракайце вясёлымі ружамі (П.Панчанка). Крылы ільняныя... Ручнікі... Ружы незавяўшыя і краскі... Прыкладзешся вільгаццю шчакі, Быццам матчыну адчуеш ласку (А.Пысін). Ружа сарамлівая праз плот Выглядае, свежая, пяшчотная, І гараць яе духмяныя пялёсткі Ад расы крыштальнае, халоднае (“Маладосць”). Кладу на Вечнасці Курган Святыя ружы (Я.Янішчыц). І раслі, распускаліся пышныя ружы... (Р.Мурашка). Тут скрозь зелянелі садкі і агародчыкі з ярка-чырвонымі ружамі (А.Якімовіч). Па сваёй каханай сумаваў я дужа, Наламаў букет ёй Самых яркіх ружаў (Ю.Свірка). У колішніх агародчыках цвітуць даўно адзічэлыя ружы (Я.Брыль). Хоць слова “Размініравана” Даўно ўжо сцёрлася на дошцы, Якую мы калісьці Да сасны прыбілі, Бо сняцца часта мне На гэтым месцы Крывавыя ружы вятроў, Дымныя цюльпаны выбухаў (М.Танк).
Паведаміць пра недакладнасьць
