Працай, як сонцам, Засвеціць яскрава Роднай старонцы Багатая слава (А.Александровіч). Бессмяротная, добрая слава Тым, хто мужна загінуў ў баі (“Маладосць”). Але будзе часіна: ўтаймуецца бой, А дажджы веснавыя загоны абмыюць. І тады, мой таварыш, мы ўбачым з табой Нашай вечнае славы агні залатыя (К.Кірэенка). Загадаў ён [князь] пазваць гусляра-старыну, Гусляра з яго ведамай славай (Я.Купала). Той рвецца да славы шырокай, вялікай; Той — жыці нязнатна, як дзеці; Той — песняй азвецца нясвойскай і дзікай, Той — родную думку запеці (Я.Купала). Пасадзіў пан Бандароўну У куце на лаве, як бы тую маладую У вясельнай славе (Я.Купала). Не шукаю гаманлівай славы І вучуся сціпласці ў кабет (Я.Янішчыц). І тыя дні вячыстай славы абрабаваны, Бедны люд плаціў крывёй За наша права на хлеб, на працу, на зямлю... (П.Глебка). Прашумеў над сценамі рэйхстага Славай гучнай магілёўскі шоўк (А.Пысін). Я шчаслівы, што ўзяў для жыцця... і пашану да славы жывой, і бязлітасць да чорнае здрады (Н.Гілевіч). Песня вольная, крылатая Пралятае над старонкаю... Акрыляе славай звонкаю (А.Русак). Высока ўзыходзіць штодзень над зямлёю Крылатая слава... людзей (А.Александровіч). Памалюся ў ім [храме] аб смяротнай ране і мужнай славе... (У.Караткевіч). І не ведаеш ты, што хлапечыя сны Ужо славай тваёй [краіна] неўміручаю поўны (К.Кірэенка). І гарэць той славе, нятленнай, шырокай Да апошніх, бязведамных нашых вякоў За адну тваю спробу заместа валокі Мову людзям вярнуць і зямлю бацькоў (У.Караткевіч). Абвеяны казкай вячыстай [родны край], Абвеяны славай святой... (В.Матэвушаў). Спяць яны [нашы продкі] у курганах, меч да мяча, па-братняму. Топчуць ворагі славу пачэсную іх (П.Панчанка). З попелу мінуўшых дзён сляпых, крывавых Весела узойдзе рунь святлянай славы (Я.Купала). Шыбы зардзелі блісканнем няўхватным, Кружацца пары, мігаюць; Душы да славы ўсябратняй не здатны, Вокліка суму не знаюць (Я.Купала). Стэфка была героем дня, ціхім героем з ціхаю славаю (З.Бядуля). Аб славе цуднай граюць сурмы... (Я.Купала). Трэба славу бяздомную, Якую не купіш у краме, Замацаваць за вядомымі, Каб маладыя не ўкралі (П.Макаль). Як пачуў ён [пан Патоцкі] у карчомцы зычную забаву, Туды йдзе сваю бясчэсну Паказаці славу (Я.Купала). Яны ж [сябры], крыклівай славай не пакрытыя, Сябе не выстаўляюць напаказ (Г.Бураўкін). Грэбля паганая — гразь і плюхота. Слава нядобрая ходзіць пра гаць! (Я.Колас). Мне... не трэба славы паказной (А.Бялевіч). Так спіш, так жывеш мімаходам, Мой край, як сцяпная магіла, З сваім незавідным народам, З патухшай і славай, і сілай (Я.Купала).
* Гоман-слава, слава-веліч.
Гоман-славу, чорнай хваляй Што збіралі курганы, Белы косці, што гублялі Беларускія сыны... Роднай бацькаўшчыны долю, Як у люстры, бачыш так (Я.Купала). І зноў кляліся прадзеды-дзяды: “Сто раз памром, а не пакінем верыць У нашу заўтрашнюю славу-веліч” (Н.Гілевіч).
