Ціха, самотна журыліся берагі рэчкі Свіслач. І белаю трывогаю, і жальбаю гайдалася на яе плынях... рачное жыхарства (К.Кірэенка). Глянь, як вяргіні гарачай трывогай гараць (С.Законнікаў). Нейкая дзіўная незразумелая трывога закрадвалася ў сэрца (П.Місько). І вось лісток душэўнае трывогі, І вось радкі азяблага пяра (Я.Янішчыц). А снег — у кожнага ён свой, Як сон, як госць каля парога, Як зноў адчутая трывога, Як суцяшэнне і спакой (А.Пысін). Сэрца стала шчымець Невыразнай трывогай (П.Панчанка). Не выбіраючы дарогі, Бягуць у тургайскія пяскі Неразгаданыя трывогі, Неразматаныя клубкі (А.Пысін). Праца краіне. Трывога пявучая... (М.Лужанін). Душа з трывогай радаснаю Сніць нанова думаць і нанова жыць (А.Русак). Красавік — абуджэнне салодкіх трывог, Прадчуванне грымот, навальніц і маланак (А.Звонак). О турбота соснаў маладых, Родных пушчаў светлая трывога, У прадчуванні новае дарогі Я ішоў, не слухаючы іх (Л.Дайнека). І ў гэтай раздуме Якава Гузіка таілася салодкая забава і трапяткая трывога (Ц.Гартны). Палоняць радасць і трывога ўвішная, Калі ты насустрэчу мне ідзеш... (М.Федзюковіч). [Маці] выходзіць цяпер на дарогу І ўдаль углядаецца з ціхай трывогай (Е.Лось). Ад шчаслівай трывогі Мне навек застанецца Сумна-горкі ўспамін (Н.Гілевіч). Ахоплена сэрца маё неспакоем, Вялікай, балючай трывогай людской (Н.Гілевіч). Жыву бяздоннай трывогай, Таму што сэрца маё распята (У.Караткевіч). Бяру з сабой нялёгкія дарогі, Сляды пакут, што не датлелі... Бяру з сабой бяссонныя трывогі... (А.Пысін). З крыўдай гэтай і важкай, поўнай нядобрага прадчування трывогай яна [Ганна] пайшла да Хадоські (І.Мележ). У Кастуся засталася толькі вострая трывога... як там скончыўся бой (К.Чорны). Дубы шумелі аголенымі лапамі. Была ў гэтым шуме радасць адноўленага жыцця, але чулася ў ім калі-нікалі і нейкая глухая, затоеная трывога (Я.Колас). Вясна мая! Развей утому! Няхай вятры на лес нясуць Трывогу горкую і сум... (П.Глебка). Глядзелі з вокнаў аганькі Мне ўслед з трывогай шчырай, Нібы ў далёкі і цяжкі Я падымаўся вырай (А.Куляшоў). Відаць, злаваў на старога за гэтую дарэмную трывогу (Я.Брыль). Мінулі даўно тыя змрочныя, грозныя трывогі і бітваў ліхія гады (В.Шымук). Тоячы ў душы зябкую трывогу, Іван... азірнуўся (В.Быкаў). Мулкая глухая трывога залягла ў дзедавым сэрцы (Я.Колас). Ён сам не чакаў, што выпадковая сустрэча народзіць у ім такую шчаслівую, напятую, як струна, трывогу... (У.Караткевіч). І шэпча нецярплівая трывога, Каб не спяшаўся я дарма сюды (С.Грахоўскі). Гэты дужы звон грымнуў у сэрца старога неспадзявана балючай трывогай (К.Кірэенка). Бяроза боязна к бярозе Тулілася ў нямой трывозе (Я.Колас). Чалавек ажыў, забыўся на свае ранейшыя сумныя трывогі (К.Чорны). У сэрца ўваходзіла халодная нямая трывога (М.Лынькоў). Сумны восеньскі адвячорак поўніўся... усеабдымнай трывогай навіслай над краем бяды (В.Быкаў). У чорных вачах Пятра ліхаманкава гарэлі агеньчыкі хваравітай трывогі (М.Даніленка). Я адшукаю месца, дзе б ні хмары, ні цёмныя трывогі не змаглі парушыць мар былых (А.Куляшоў). Хай трывогі шчымлівыя спеюць, Хай над летам рыдаюць бары... (А.Пысін).
* Трывога-знямога.
Ноч за ночкай ідзе, сцішна, тайна брыдзе, Рассявае трывогу-знямогу (Я.Купала).
