Насупраць мяне сядзела дзяўчынка з белымі пяшчотнымі шчочкамі і блакітнымі вачамі (І.Грамовіч). — А вы што, прыезджы? — звярнулася другая [дзяўчына], ніжэйшая, з рудаватымі валасамі і бурачковымі шчокамі... (Г.Сапрыка). Яна ўсміхнулася — і нейкая пяшчота, чыстае святло выпраменьвалася з вачэй, з матавых, плаўна і лёгка акрэсленых шчок... (Я.Радкевіч). Марына засмяялася, і я радасна цмокчула яе ў халодныя пунсовыя шчокі (А.Савіцкі). Маша, расціраючы рукамі пунцовыя намёрзлыя шчокі, падышла да стала (І.Мележ). Хто там можа давесці, што... [дзяўчынка] ужо ела, што пара было б падкурчыць пад пухлую, ружовую шчочку кулачок і спаць (Я.Брыль). Круглыя румяныя шчокі хлопчыка гарэлі з марозу (В.Хомчанка). Матавасць смуглых шчок вось-вось румянцам пральецца (М.Стральцоў). Усмешка, што цяпер не сыходзіла з ясна-ружовых шчок, з поўных лагодных губ, рабіла яго [Засмужца] маладзейшым нават за васемнаццаць год (І.Мележ). На бледных шчаках яе паявіўся румянец, заняпалыя вочы поўніліся ціхім шчасцем, і яна цягнулася тварам туды, дзе жанчыны завіхаліся ля яе дзіцяці... (М.Лынькоў). Твар быў бледны, з бяскроўнымі шчокамі, як у мёртвага (І.Мележ). Няголеныя шчокі Данеўскага былі зямліста-шэрыя і неяк сутаргава торгаліся (А.Шашкоў). Гэта быў... чалавек з ліловымі шчокамі і сухімі, доўгімі рукамі (В.Хомчанка). На пабляклых шчоках, на твары заільсніўся дробны пот (М.Паслядовіч). Празрыста-бледныя, упалыя шчокі загарэліся хваравітым агнём (І.Шамякін). [Джулія] усё гарнулася да Іванавых грудзей і сваёй гарачай аксамітнай шчакой церлася аб яго рассечанае асколкам плячо (В.Быкаў). Усё, здавалася, было ў ім тое самае: і шызаваты румянец яшчэ крамяных шчок, і калючая навісь броваў (М.Лынькоў). Няспынна смяяліся яе [Марыны Астапаўны] поўныя шчокі (І.Шамякін). Собаль, паўнаваты, з пухлымі шчокамі, у вузкім паліто... голасам стомленага чалавека неахвотна адказаў (І.Мележ). Зыбін пацалаваў у пухмяную шчочку малога, абняў жонку (І.Мележ). Чорнай дужкай леглі броўкі, Шчочкі свежы, як раса (Я.Колас). Абветранай калючаю шчакою Хацеў далоні адагрэць твае (С.Грахоўскі). Абціраючы з бурых, друзлых шчок скупыя слёзы, яна сказала: “Ужо не ўбачымся больш...” (М.Машара). [Артур] бачыў цяпер у світальным сутонні рэальны Рымін твар — шчокі блеклыя і змораныя... (А.Савіцкі). За апошні час ён змяніўся, змізарнеў, поўныя пругкія шчокі аб’ехалі... (І.Дуброўскі). Скрозь чорную шчэць плоскіх няголеных шчок ледзь прабіваецца бледны румянец (М.Ракітны). Яны [вавёркі] прыйшлі б на нашы працягнутыя далоні, пацерліся б рыжаю мордачкай аб нашы шорсткія шчокі (Я.Брыль). Твар у астравіцяніна быў круглы, з адутлаватымі шчокамі (“Полымя”).
Паведаміць пра недакладнасьць
