ШЧОКІ (шчака). Пра колер шчокаў; пра іх паўнату, стан: белыя, бледна-ружовыя, бурачковыя, вішнёвыя, матавыя, пунсовыя, пунцовыя (разм.), ружовыя, румяныя, смуглыя, чырвоныя, ярка-чырвоныя, яркія, ясна-ружовыя  бледна-жоўтыя, бледныя, блеклыя, бляклыя, бурыя, бяскроўныя, васковыя, выцвілыя, збляклыя, зямліста-шэрыя, зямлістыя, ліловыя, пабляклыя, пабялелыя, попельныя, празрыста-бледныя, празрыстыя, шызыя; акруглыя, аксамітныя, выпешчаныя, гарачыя, гладкія, крамяныя, круглыя, маладыя, мяккія, плаўна і лёгка акрэсленыя, поўныя, пругкія, пухлыя, пухмяныя (аўт.), пяшчотныя, свежыя, цёплыя  абветраныя, абвіслыя, адвіслыя, адутлаватыя, азызлыя, апалыя, апухлыя, ацёклыя, вялыя, друзлыя, зарослыя, змораныя, зморшчаныя, калючыя, маршчыністыя, намёрзлыя, няголеныя, плоскія, сухарлявыя, сухія, сытыя, тлустыя, тоўстыя, упалыя, халодныя, хударлявыя, худыя, шорсткія, шурпатыя.

Насупраць мяне сядзела дзяўчынка з белымі пяшчотнымі шчочкамі і блакітнымі вачамі (І.Грамовіч). — А вы што, прыезджы? — звярнулася другая [дзяўчына], ніжэйшая, з рудаватымі валасамі і бурачковымі шчокамі... (Г.Сапрыка). Яна ўсміхнулася — і нейкая пяшчота, чыстае святло выпраменьвалася з вачэй, з матавых, плаўна і лёгка акрэсленых шчок... (Я.Радкевіч). Марына засмяялася, і я радасна цмокчула яе ў халодныя пунсовыя шчокі (А.Савіцкі). Маша, расціраючы рукамі пунцовыя намёрзлыя шчокі, падышла да стала (І.Мележ). Хто там можа давесці, што... [дзяўчынка] ужо ела, што пара было б падкурчыць пад пухлую, ружовую шчочку кулачок і спаць (Я.Брыль). Круглыя румяныя шчокі хлопчыка гарэлі з марозу (В.Хомчанка). Матавасць смуглых шчок вось-вось румянцам пральецца (М.Стральцоў). Усмешка, што цяпер не сыходзіла з ясна-ружовых шчок, з поўных лагодных губ, рабіла яго [Засмужца] маладзейшым нават за васемнаццаць год (І.Мележ). На бледных шчаках яе паявіўся румянец, заняпалыя вочы поўніліся ціхім шчасцем, і яна цягнулася тварам туды, дзе жанчыны завіхаліся ля яе дзіцяці... (М.Лынькоў). Твар быў бледны, з бяскроўнымі шчокамі, як у мёртвага (І.Мележ). Няголеныя шчокі Данеўскага былі зямліста-шэрыя і неяк сутаргава торгаліся (А.Шашкоў). Гэта быў... чалавек з ліловымі шчокамі і сухімі, доўгімі рукамі (В.Хомчанка). На пабляклых шчоках, на твары заільсніўся дробны пот (М.Паслядовіч). Празрыста-бледныя, упалыя шчокі загарэліся хваравітым агнём (І.Шамякін). [Джулія] усё гарнулася да Іванавых грудзей і сваёй гарачай аксамітнай шчакой церлася аб яго рассечанае асколкам плячо (В.Быкаў). Усё, здавалася, было ў ім тое самае: і шызаваты румянец яшчэ крамяных шчок, і калючая навісь броваў (М.Лынькоў). Няспынна смяяліся яе [Марыны Астапаўны] поўныя шчокі (І.Шамякін). Собаль, паўнаваты, з пухлымі шчокамі, у вузкім паліто... голасам стомленага чалавека неахвотна адказаў (І.Мележ). Зыбін пацалаваў у пухмяную шчочку малога, абняў жонку (І.Мележ). Чорнай дужкай леглі броўкі, Шчочкі свежы, як раса (Я.Колас). Абветранай калючаю шчакою Хацеў далоні адагрэць твае (С.Грахоўскі). Абціраючы з бурых, друзлых шчок скупыя слёзы, яна сказала: “Ужо не ўбачымся больш...” (М.Машара). [Артур] бачыў цяпер у світальным сутонні рэальны Рымін твар — шчокі блеклыя і змораныя... (А.Савіцкі). За апошні час ён змяніўся, змізарнеў, поўныя пругкія шчокі аб’ехалі... (І.Дуброўскі). Скрозь чорную шчэць плоскіх няголеных шчок ледзь прабіваецца бледны румянец (М.Ракітны). Яны [вавёркі] прыйшлі б на нашы працягнутыя далоні, пацерліся б рыжаю мордачкай аб нашы шорсткія шчокі (Я.Брыль). Твар у астравіцяніна быў круглы, з адутлаватымі шчокамі (“Полымя”).

Паведаміць пра недакладнасьць