1. колоть, подобно еловой игле, натирать садно. Нсл. 150; Сянно (Ксл.).
Пад сарочкою еліць нешта. Нсл.
2. надоедать. Нсл. 150; Ксл.
Еліць тут цэлую пару. Сянно (Ксл.). Дужа імне еліць ён своею дакучнаю просьбою. Нсл. Еліць імне, як мурашка якая. Нсл.
Соверш. заяліць -лю, каму — задеть, причинить досаду. Нсл. 167.
Заяліў ты мне добра. Нсл.
Соверш. наяліць — надоесть, не дать покоя. Нсл. 306.
Наяліў ты мне горш гарчыцы. Нсл. Капаньне гэта дужа нам наяліла.
даяляць -яю -яеш -яе; повел. -яй -яйма, несоверш. каму — досаждать. Нсл. 137.
Не даяляй ты імне сваімі просьбамі. Нсл.
Соверш. даяліць — досадить. Нсл. 137.
Даяліў сваімі дакукамі. Нсл.
Паведаміць пра недакладнасьць
