Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (вялікі)

абвінаваўца, -ы, Т -ам, м. Асоба, якая падтрымлівае абвінавачванне ў судовым працэсе. Дзяржаўны, грамадскі абвінаваўца. □ Нарэшце ў Галі нібы прарэзаўся гнеўны голас, і яна пачала гаварыць не як сведка, а як абвінаваўца. Сабаленка.
// Той, хто выкрывае перад грамадскасцю злачынную сутнасць дзейнасці якой-н. асобы, сацыяльнай групы або ўкладу жыцця. Абвінаваўца самаўладства.

Паведаміць пра недакладнасьць