Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (вялікі)

аблупіцца, -лупіцца; зак. Абдзерціся, адваліцца (пра верхні слой чаго-н. — кару, скуру, фарбу і інш.). Аблупілася форба — не падымаліся рукі, каб паднавіць яе. Шахавец. Валасы ў дзяўчыны выцвілі, твар загарэў, аж чорны стаў, а нос аблупіўся. Васілёнак.
// Адпасці кавалкамі, абсыпацца (пра тынк і пад.).

Паведаміць пра недакладнасьць