1. Дзеепрым. зал. пр. ад аблупіць.
2. у знач. прым. Без верхняга слоя, без покрыва, аблезлы. Сашка заўсёды насіў з сабою гармонік: старэнькі, аблуплены, хрыпаты. Пянкрат.
◊ Ведаць як аблупленага гл. ведаць.
Паведаміць пра недакладнасьць
Усталюйце Слоўнік на вашую прыладу для больш зручнага карыстання. Гэта можна будзе зрабіць і потым, націснуўшы “Усталяваць” унізе старонкі.