абмовіцца, -моўлюся, -мовішся, -мовіцца; зак. Памыліцца пры размове, сказаць не тое, што трэба.
// Нечакана прыгадаць што-н. Арцёмава, прыняўшы ўдзел у маіх “росшуках”, абмовілася, што яна часта бывае ў шпіталі. Шынклер.
◊ Не абмовіцца (ні адным) словам — нічога не сказаць, змоўчаць.