Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (вялікі)

абсалют, -у, М -люце, м. Кніжн. У ідэалістычнай філасофіі — вечная, нязменная першааснова ўсяго існага (дух, ідэя); у рэлігіі — боская сіла. Узвесці ў абсалют.
// Нешта безадноснае, нічым не абумоўленае, незалежнае, самаіснае.
// Найвышэйшае разумовае ўяўленне пра што-н.; узор, мяжа дасканаласці. Абсалют ідэйнай чысціні.
[ад лац. absolutus — самастойны.]

Паведаміць пра недакладнасьць