абструкцыя, -і, ж. Кніжн. Метад барацьбы, пераважна парламенцкай, накіраванай на зрыў якога-н. мерапрыемства (выступлення, пасяджэння, сходу) шляхам выкрыкаў і пад. Парламенцкая абструкцыя. // Дзеянне, адкрыта накіраванае на зрыў чаго-н.
[Ад лац. obstructio — перашкода.]