абуты, -ая, -ае. 1. Дзеепрым. зал. пр. ад абуць. 2. у знач. прым. Які мае абутак на нагах. Кахаю.. у хустцы і ў косах, У завею і летні гром, Кахаю абутую й босую, З кнігамі і з сярпом. Караткевіч.