ада, прыназ, з Р. Разм. Тое, што і прыназ. “ад”. Звычайна ўжываецца ў спалучэннях “ада дня”, “ада сну”. Тым часам, здарэнні дзень ада дня несупынна ўскладняліся. Гартны. Хто прыносіць нам вясну, сонцам поплаў меціць, будзіць поле ада сну? Жаваранак, дзеці. Вітка.
