1. Рыўком, пацягнуўшы, аддзяліць (частку ад цэлага, што-н. прымацаванае). Адарваць лісток календара. □ Сцёпка борзда развязаў торбу.., адламаў кусок хлеба, адарваў надрэзаны кавалачак сала і са смакам стаў сілкавацца. Колас.
// звычайна безас. Адрэзаць, знесці (пра галаву, часткі цела) машынай, снарадам і пад. Беднай гімназістцы выбухам першай нямецкай бомбы ў пачатку вайны адарвала ногі. Карпюк.
2. ад каго-чаго. Рэзкім рухам, пераадольваючы супраціўленне, адняць, аддаліць. Асокін, крыху схіліўшыся, абняў Карніцкага і адарваў ад падлогі. Паслядовіч. [Леанід] пацалаваў халодныя вусны дзяўчыны. Аля хутка, адарвала свае губы і схавала твар на яго грудзях. Мележ. Пры апошніх словах хірург нейкім упартым рыўком адарваў сваю цяжкую галаву ад зямлі і флегматычным позіркам акінуў.. субяседнікаў. Васілевіч.
3. перан. Разлучыць. Ад Васіля хлопцаў усё роўна не адарвеш. Кавалёў.
// Аддзяліць, пазбавіць сувязі з кім-, чым-н. Добры канец у яго [Свідраля] разуменні азначаў, што ён зноў вернецца да ранейшага жыцця, ад якога яго адарвалі. Дуброўскі.
4. перан. Перашкодзіць займацца чым-н., адцягнуць (ад думак і пад.). Адарваць ад работы. □ — Толькі абыякавы чалавек можа кінуць пачатую справу, не скончыўшы яе, — адказвае Мікола Пышко. — Хіба ж цяпер мяне адарвеш ад таго, што тут [на “Нафтабудзе”] зроблена і робіцца кожны дзень? Грахоўскі. Раптам знаёмы голас над самым вухам адарваў яго [Петрака] ад чытання. Чорны. Гаспадыня намагалася больш і цікавей гаварыць, каб адарваць ад нейкіх зацяжных і, бадай, невясёлых думак сваіх кватарантаў. Кулакоўскі.
◊ Адарваць з пупавінай — вырваць з коранем, выкараніць. Вачэй не адарваць — вельмі захапіцца прыгажосцю каго-, чаго-н. Вушы (галаву) адарваць (груб.) — набіць, пакараць. Гнілому цяляці хваста не адарве — пра слабага, ціхмянага чалавека. З рукамі адарваць — узяць, купіць што-н. у каго-н. з вялікай ахвотай. На хаду падноскі адарваць — пра спрыт каго-н.
Паведаміць пра недакладнасьць
