адасобіцца, -блюся, -бішся, -біцца; зак. Аддзяліцца, выдзеліцца з агульнага, цэлага; заняць асобнае месца.
// Адмежавацца ад людзей. Адчуваючы, што гаворка Панцялея Іванавіча была падобнаю на сватаўство, Крушыны яшчэ больш адасобіўся ад людзей. Пальчэўскі. [Раман] адасобіўся ад усіх, паставіў свой ложак у кутку пакоя і адгарадзіўся нейкай.. шырмай, якую дастаў у тэатральным рэквізіце. Машара.

Паведаміць пра недакладнасьць