аскалёпак, -пка, м. Разм. Тое, што і аскабалак. У расчыненай грубцы ладна гарэлі хвойныя аскалёпкі. Быкаў. / у перан. ужыв. [Сітоў] пасмяяўся з маіх страхаў: “Хведар проста некультурны. Аскалёпак старога Зарэчча”. Асіпенка.