Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (вялікі)

ашчэпак, -пка, м. Разм. Кавалак чаго-н., які адкалоўся, адшчапіўся ад большага кавалка. У адной руцэ [першабытныя людзі] трымаюць вялікі кавалак мяса, а ў другой — тонкі і востры ашчэпак крэменю. В.Вольскі.
// Кавалачак чаго-н. разбітага. Ашчэпкі пасуды — работа выдатных калхідскіх ганчароў і керамікаў; манеты Аляксандра Македонскага, Нерона, Мітрыдата — па гэтым можна чытаць гісторыю Калхіды. Самуйлёнак.

Паведаміць пра недакладнасьць