Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (вялікі)

байкот, -у, М -коце, м. Спосаб палітычнай і эканамічнай барацьбы, калі цалкам або часткова спыняюцца адносіны з якой-н. асобай, арганізацыяй ці дзяржавай. Байкот, гэта — не лінія тактыкі, а асобы сродак барацьбы, прыгодны пры асобых умовах. Ленін.
// Разм. Спыненне адносін з кім-н. у знак незадавальнення чыімі-н. паводзінамі. [Іваненка:] — Ты ведаеш, Рыгор Паўлавіч, што койдзіцкія дзяўчаты абвясцілі байкот трактарыстам? Хадкевіч.
[Ад уласн. імя.]

Паведаміць пра недакладнасьць