балалаечнік, -а, м. 1. Музыкант, які іграе на балалайцы. Аркестр у складзе двух цымбалістаў, балалаечніка і гарманіста рыхтаваў народныя песні. Курто. 2. Майстар, які робіць або рамантуе балалайкі.