брадзяга, -і, ДМ -у, Т -ам, м.; ДМ -дзязе, Т -ай (-аю), ж. Тое, што і валацуга, бадзяга2. [Алесь:] — А то ты [Мікалай] сам брадзягаю жывеш, а пра іншых клапоцішся... Чорны. [Даніла:] — Марынка, чула ты брадзягу? Ой, абармот жа, абармот! Колас.
