Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (вялікі)

бруха, -а, н. Разм. Тое, што і чэрава. [Вепр] па самае бруха грузнуў у дрыгве. Самуйлёнак. Сытае бруха да навукі глуха. Прыказка.
/ у перан. ужыв. Паўзуць жалезным брухам тапкі, Аж стогнуць сцены камяніц. Глебка.

Паведаміць пра недакладнасьць