букта, -ы, ДМ -кце, ж. Абл. Глыбокае месца, яма, вір у рацэ, возеры і пад. [Пракоп:]— Павінен жа я выказаць свае думкі, сваё разуменне, а не кідацца галавою ў букту, каб потым не бегаць, як кот з падсмаленым хвастом. Колас.
