бунтар, -а, м. Удзельнік бунту1. Калі Радзівіл акрыяў, дык загадаў прачасаць усе лясы аколіцы, каб знайсці бунтара Саўку Траяна. Гурскі.
// Той, хто пратэстуе супраць чаго-н., хто заклікае да рашучых дзеянняў, да перавароту ў чым-н. [Абаронца:] — Паводка ўваходзіла ў берагі, і бунтары канчалі універсітэты, паступалі на дзяржаўную службу, рабіліся стараннымі чыноўнікамі і дзеячамі ў розных галінах жыцця. Колас.

Паведаміць пра недакладнасьць