бунтаўшчык, -а. м. Удзельнік бунту1, бунтар. [Казацкі афіцэр:] —Крамольнікі! Бунтаўшчыкі! Для вас ужо царскія законы — не законы?! Сваволіць? Бунтаваць? Колас.
