Гора памела на свеце убогая! Гляньце: згрыбела, згарбела у крук. Доля занадта надалася строгая, - выбіла шчасце ўсё з рук. Гарун. Згарбеў пагорак ад пакут. Барадулін. І ўспомніў маці, непрыгожую вясковую кабету, якая ніколі не разгінала спіны то на сваім, то на калгасным полі і ад таго пад старасць згарбацела. Сачанка.
Паведаміць пра недакладнасьць
