староства (I), -а, н.

1. Имение, предоставленное в распоряжение феодала Великого Княжества Литовского королём или князем.

Адсюль набіраў сваё войска і Васіль Вашчыла, калі ўзбунтаваў Крычаўскае староства. Чыгрынаў.

2. Администрация воеводства в буржуазной Польше.

Ваяводствы, староствы, павятовыя «камісаржы», войты, пастарункі - ужо адны гэтыя голыя формулы змушалі падазрона наставіць вушы і станавіцца да ўсяго гэтага скептычна, варожа, безнадзейна. Колас. Мы павінны, калі чаго хочам, заявіць спакойна, праз гміну, праз войта, праз староства... Тычына.

Паведаміць пра недакладнасьць