-
901
указание
1. (действие) паказванне, -ння ср.; зазначанне, -ння ср.; называнне, -ння ср.; см. указать 1
2. (инструкция, наставление) указанне, -ння ср.
по указанию из центра па ўказанню з цэнтра
дать соответствующие указания даць адпаведныя ўказанні -
902
указанный
1. прич. (показанный) паказаны; (отмеченный) зазначаны; (названный) названы
2. прич. (разъяснённый) расказаны, растлумачаны; указаны
3. прил. (намеченный) вызначаны, прызначаны; названы -
903
указатель в разн. знач. паказальнік, -ка муж.
указатель дорог паказальнік дарог
указатель имён паказальнік імён -
904
указательный паказальны; указальны
указательная стрелка паказальная стрэлка
указательный палец указальны палец
указательное местоимение грам. указальны займеннік -
905
указать совер.
1. (показать) паказаць; (обратить внимание, отметить - ещё) зазначыць; (назвать) назваць
указать пальцем на кого-либо паказаць пальцам на каго-небудзь
у дорогу паказаць дарогу
указать на недостатки в работе зазначыць, што ў рабоце ёсць недахопы, паказаць на недахопы ў рабоце
указать книгу назваць кнігу
2. (разъяснить) расказаць, растлумачыць; (дать наставление, научить - ещё) указаць, навучыць
указать, как вести работу расказаць (растлумачыць, указаць, навучыць), як весці работу
3. (установить, определить, назвать, наметить) вызначыць, прызначыць, назваць
указать место встречи вызначыць (прызначыць, назваць) месца сустрэчы
указать время приезда вызначыць (прызначыць, назваць) час прыезду
◊ указать (на) дверь паказаць на дзверы -
906
указка в разн. знач. указка, -кі жен.
водить указкой по географической карте вадзіць указкай па геаграфічнай карце
действовать по указке разг. дзейнічаць па ўказцы -
907
указчик разг. указчык, -ка муж.
-
908
указывать несовер.
1. (показывать) паказваць; (обращать внимание, отмечать - ещё) зазначаць; (называть) называць
2. (разъяснять) расказваць, растлумачваць; (давать наставления, учить - ещё) указваць, навучаць
3. (устанавливать, определять, называть, намечать) вызначаць, прызначаць, называць; см. указать -
909
указываться страд. безл. паказвацца, зазначацца; расказвацца, растлумачвацца, указвацца; см. указывать
-
910
укалывать несовер. прям., перен. уколваць; см. уколоть
-
911
укалываться возвр., страд. уколвацца
-
912
укарауленный упільнаваны
-
913
укараулить совер. разг. упільнаваць
-
914
укатанный
1. уезджаны, аб'езджаны, абабіты, утрамбаваны
2. звалены, увалены
3. заезджаны, замучаны; см. укатать -
915
укатать совер.
1. (дорогу) уездзіць, аб'ездзіць, абабіць, утрамбаваць
2. (войлок) зваліць, уваліць
3. (замучить ездой) прост. заездзіць, замучыць яздой
◊ укатали сивку крутые горки быў конь, ды з'ездзіўся -
916
укататься
1. (о дороге) уездзіцца, аб'ездзіцца, абабіцца, утрамбавацца
2. (о войлоке) зваліцца, уваліцца -
917
укатить совер.
1. (угнать, катя) пакаціць; (выкатить) выкаціць, мног. павыкочваць; (откатить) адкаціць, мног. паадкочваць; (куда-либо) закаціць, мног. пазакочваць
2. (уехать) разг. паехаць; (выехать) выехаць; (отъехать) ад'ехаць; (куда-либо) заехаць -
918
укатиться пакаціцца; (выкатиться) выкаціцца, мног. павыкочвацца; (откатиться) адкаціцца, мног. паадкочвацца; (куда-либо) закаціцца, мног. пазакочвацца
-
919
укатка жен.
1. (действие) уезджванне, -ння ср., аб'езджванне, -ння ср., абабіванне, -ння ср., утрамбоўка, -кі жен.
2. звальванне, -ння ср., увальванне, -ння ср.; см. укатать 1,2
3. (снаряд для укатывания дороги) каток, -тка муж. -
920
укатчик укатчык, -ка муж.
На запыт знайшлося 2779 артыкулаў
Паведаміць пра недакладнасьць