учредитель заснавальнік, -ка муж.

учредительница заснавальніца, -цы жен.

учредительный устаноўчы
учредительное собрание полит. устаноўчы сход

учредить совер.
1. (основать) заснаваць
2. (установить) устанавіць; (ввести) увесці

учреждать несовер.
1. (основывать) засноўваць
2. (устанавливать) устанаўліваць; (вводить) уводзіць

учреждаться страд.
1. засноўвацца
2. устанаўлівацца; уводзіцца; см. учреждать

учреждение ср.
1. (действие) заснаванне, -ння ср.; неоконч. засноўванне, -ння ср.; устанаўленне, -ння ср.; неоконч. устанаўліванне, -ння ср.
учреждение комиссии заснаванне (засноўванне) камісіі
2. (организация) установа, -вы жен.
государственное учреждение дзяржаўная ўстанова
3. (общественное установление) устанаўленне, -ння ср.
политические учреждения общества палітычныя ўстанаўленні грамадства

учреждённый
1. заснаваны
2. устаноўлены, уведзены; см. учредить

учрежденский прост. устаноўскі

учрежденческий устаноўскі

учтённый
1. улічаны, прыняты пад увагу
2. улічаны; падлічаны
3. (о векселе) фин. дыскантаваны; см. учесть

учтиво нареч. пачціва; (с почтением) з пашанай, з павагай; (вежливо) далікатна

учтивость пачцівасць, -ці жен.; далікатнасць, -ці жен.

учтивый пачцівы; (вежливый) далікатны

учуянный учуты, счуты

учуять совер. разг. учуць, счуць

учхоз (учебное хозяйство) вучгас, -са муж. (вучэбная гаспадарка)