Пан гаўном напхан. — Пра хамаватага пана.

Пацалуй сабаку ў сраку! — Лаянка з апошніх слоў.

Разануў, як сярпом па яйцах. — Калі нехта выкінуў (сказаў) калючую рэпліку.

Расхініся, гразь, - гаўно плыве. — Аб ганарыстым чалавеку, які просты народ заве гразьзю.

Сваё гаўно нікому не сьмярдзіць. — Нікога ня турбуюць свае агідныя паводзіны.

Служы пану верне, дык ён табе пердне. — За тваю шчырую працу гаспадар цябе сакпіць.

Соль табе ў вочы, галавешка ў зубы, а дзяркач у сраку. — Трэба шопатам сказаць, або хоць падумаць, калі ўрочная асоба разглядае тваю маёмасьць ці сям'ю.

Сядзь, няхай не вісяць. — Брахлівыя жанчыны запрашаюць мужчыну сесьці.

Ткні язык у сраку й памяшай кашу. — Агідная лаянка на таго, хто сказаў агіднае ці абразьлівае слова.

Ты хочаш аднэй сракай сем кірмашоў адбыць. — Пра няўрымсьлівую асобу, што хоча адначасова ў некалькіх мясцох пабываць.

Ты хочаш і з гаўна плеўку садраць. — Пра скупога чалавека.

Ударожыўся, як сраць пад пень. — Пра таго, хто часта ў вадно месца ходзіць наўздабыткі ці ў пазыкі.

Хто гэта набзьдзеў? - Нявестка! - Дык яе ж дома няма. - Дык гэта яе андарак, што вунь на шастку вісіць. — На нялюбага чалавека ўсе віны складаюць.

Чые бычкі не балі, абы мае цяляткі былі. — Жартуюць з таго мужа, чыя жонка распусная.

Шануй яго, як гаўно на трэсцы. — Пра асобу, якой дагаджаюць не за дабро, але каб прыкрасьці не рабіў.

Што ты мне на душу серыш? — Калі нехта ўвачавідкі зьдзекуецца.

Я з табой і адным полі сраць разам ня сяду. — Адказаць ашуканцу, які набіваецца на далейшую дружбу.

Як добра серуць, тады й Моўшу веруць, а як дрышчуць, тады Гіршу ішчуць. — Прыказвае той, каго пры выкананьні службовых абавязкаў пасылаюць у бруднае ці небясьпечнае месца. Вышла з казкі-выпадку: Даўно, за прыгонам, у ваднэм дварэ былі два фэлчары - Моўша і Гірша. Там здарылася эпідэмія - дызэнтырыя ці халера. Абшарнік загадаў эпідымічных хворых лячыць Гіршу, а ўсіх астатніх Моўшу. Калі абшарніку паведамлялі пра хворага, дык ён пытаўся: «А як хворы сера?» Калі пасланец казаў, што хворы добра сера, дык абшарнік казаў накіроўваць яго да Моўшы. А калі пасланец скажа, што хворы дрышча, дык абшарнік загадваў: «Паішчы Гіршу». (Відаць, Гірша ад гэткіх пацыентаў ухіляўся й хаваўся, бо й скардзіўся: «Як добра серуць, тады й Моўшу вераць, а як дрышчуць, тады Гіршу ішчуць».)

Як ні ўхітрайся, але калі сядзеш сраць у крапіве, дык сраку апячэш. — Калі гешэфт завядзеш з жулікамі, дык ашукаюць.

Якое гэта дрэва? - Асіна. - Пацалуй у сраку Максіма. — Загадка і адгадка.