прычасаць II плотн. притесать

прычасціцца сов., церк. причаститься, приобщиться

прычасціць сов., церк. причастить, приобщить

прычасць ж., церк. причастие ср.

прычашчацца несов., возвр., страд., церк. причащаться, приобщаться

прычашчаць несов., церк. причащать, приобщать

прычашчоны церк. причащённый, приобщённый

прычашчэнне ср., церк. причащение, приобщение

прычоска ж. причёска

прычт (род. прычту) м., церк. причт

прычуцца сов. послышаться, почудиться

прычыгуначны придорожный (о ж.-д.)

прычыкільгаць сов., разг. приковылять

прычыкіляць сов., разг., см. прычыкільгаць

прычым союз присоед. причём;
пры школе добры сад, п. большасць дрэў школьнікі пасадзілі самі при школе хороший сад, причём большую часть деревьев школьники посадили сами

прычына ж. причина; повод м., предлог м.;
◊ з ~ны по поводу, по случаю; вследствие, ввиду, по причине, в силу;
без дай ~ны безо всякого повода, ни с того ни с сего; за здорово живёшь

прычындалы ед. нет., разг., шутл. причиндалы

прычыненне ср. причинение; доставление; нанесение; см. прычыніць I

прычынены I причинённый; доставленный; нанесённый; см. прычыніць I

прычынены II прикрытый, притворенный; см. прычыніць II