требник церк. трэбнік, -ка муж.

требование
1. в разн. знач. патрабаванне, -ння ср.
2. (документ) трэбаванне, -ння ср.
остановка по требованию прыпынак па патрабаванню

требователь офиц. патрабавальнік, -ка муж.

требовательность патрабавальнасць, -ці жен.

требовательный в разн. знач. патрабавальны

требовать несовер.
1. патрабаваць; (настойчиво) вымагаць; (добиваться) дамагацца
требовать помощи патрабаваць дапамогі
требовать объяснений патрабаваць (дамагацца) тлумачэнняў
он слишком много требует ён вельмі шмат патрабуе (вымагае)
2. (нуждаться в чём-либо) патрабаваць (чаго); быць патрэбным (для каго-чаго, каму-чаму); мець патрэбу (у чым)
это дело требует большого опыта гэта справа патрабуе вялікага вопыту
больной требует абсолютного покоя хвораму (для хворага) патрэбен абсалютны пакой
растение требует ухода расліне патрэбен догляд, расліна патрабуе догляду
3. (вызывать) выклікаць; (звать) зваць; клікаць
его требует начальник яго выклікае начальнік
меня требуют домой мяне клічуць (завуць) дамоў; см. потребовать

требоваться
1. (быть нужным, необходимым) быць патрэбным, патрабавацца
заводу требуются рабочие заводу патрэбны (патрабуюцца) рабочыя
для этого дела требовались большие знания для гэтай справы патрэбны былі (патрабаваліся) вялікія веды
2. безл. (необходимо, нужно) трэба, патрэбна
что и требовалось доказать што і трэба было даказаць (давесці)
на это требуется много времени на гэта трэба (патрэбна) шмат часу; см. потребоваться
3. страд. патрабавацца; вымагацца; выклікацца; звацца; клікацца; см. требовать 1,3

требуемый прил. патрэбны; (необходимый) неабходны

требуха жен., мн. нет трыбухі, -хоў ед. нет, вантробы, -баў ед. нет

требуховый трыбуховы, вантробны

требушина прост. см. требуха

требушинный прост. трыбуховы, вантробны

тревога жен. трывога, -гі жен.; (беспокойство) непакой, -кою муж.
воздушная тревога паветраная трывога
◊ бить тревогу падымаць (біць) трывогу
ложная тревога несапраўдная (фальшывая) трывога

тревожить несовер. трывожыць; (беспокоить) непакоіць, турбаваць

тревожиться
1. трывожыцца; (беспокоиться) непакоіцца, турбавацца
2. страд. трывожыцца; непакоіцца, турбавацца

тревожно нареч., безл. в знач. сказ. трывожна; (неспокойно) неспакойна
было тревожно на душе было трывожна (неспакойна) на душы

тревожность жен. трывожнасць, -ці жен.; неспакой, -кою муж.

тревожный трывожны; (неспокойный) неспакойны
тревожный сигнал трывожны сігнал
тревожные известия трывожныя весткі

треволнение ср. чаще мн. книжн. турбота, -ты жен., хваляванне, -ння ср.; трывога, -гі жен.

треглавый
1. (с тремя главами) архит. трохкупальны
треглавая церковь трохкупальная царква
2. (с тремя головами) поэт. трохгаловы